حسنصادقی (معاون دبیرکل خانه کارگر)
جامعه کارگری و بازنشستگی کشور که نیمی از جمعیت را تشکیل میدهد، همواره در تاریخ معاصر ایران نقشآفرین و تعیینکننده بوده است. به تعبیر مقام معظم رهبری، «اگر حالشان خوب شود، حال حداقل نیمی از مردم ایران خوب میشود».
این قشر مولد و زحمتکش نهتنها موتور محرک اقتصاد و تولید ملی است، بلکه در شرایط بحران، تحریم و جنگ به ستون اصلی پایداری کشور تبدیل شده است. بیتردید، هیچ جامعهای بدون کارگران و بازنشستگان قادر به حفظ ثبات و امنیت اقتصادی و اجتماعی نخواهد بود.
جامعه کارگری کشور سالهاست که زیر فشار سنگین بیعدالتی اجتماعی و سیاستهای نادرست اقتصادی زندگی میکند. این قشر زحمتکش و مولد، در دولت سیزدهم با وعدههای فراوان اما عملکرد ضعیف و بعضاً ضدکارگری مواجه شد؛ دولتی که نتوانست یا نخواست مرهمی بر زخمهای معیشتی، شغلی و رفاهی کارگران و بازنشستگان بگذارد. نتیجه این عملکرد ضعیف، فرسایش معیشت، ناامنی شغلی، حوادث ناشی از کار و کاهش روزافزون قدرت خرید میلیونها خانواده کارگری بود.
در این میان، کارگران و بازنشستگان نهتنها با مشکلات اقتصادی روبهرو بودند، بلکه با بیتوجهی به نیازهای آنها و نادیده گرفتن مطالبات قانونیشان مواجه شدند.
با این حال، جامعه کارگری و بازنشستگی در بزنگاه انتخابات، با وجود تمام دلخوریها و بیاعتمادیها، از مسئولیت اجتماعی خود شانه خالی نکرد. آنان با امید به تغییر وضعیت موجود و بهبود شرایط زندگی، پای صندوقهای رأی آمدند تا رأیشان نه صرفاً یک انتخاب سیاسی، بلکه فریادی برای عدالت، کرامت انسانی و حق زیستن آبرومندانه باشد. رأی کارگران و بازنشستگان، رأی به پایان بیتوجهی، رأی به اصلاح سیاستهای ضدتولید و ضدنیروی کار و رأی به بازگشت عقلانیت به حوزه اقتصاد و رفاه اجتماعی بود.
با آغاز به کار دولت چهاردهم، انتظار میرفت این پیام روشن شنیده شود؛ پیامی که از دل کارخانهها، کارگاهها، معادن، بیمارستانها و خانههای کوچک بازنشستگان برخاسته بود.
جامعه کارگری و بازنشستگی نیز برای تأکید بر مطالبات خود، در مناسبتها و مراسمات صنفی از جمله روز جهانی کارگر، سالروز تأسیس سازمان تأمین اجتماعی و سالروز تصویب قانون کار به میدان آمدند و خواستههای خود را با صدایی رسا مطرح کردند. این خواستهها شامل ترمیم واقعی دستمزدها، همسانسازی عادلانه حقوق بازنشستگان، بازگشت بانک رفاه کارگران به سازمان تأمین اجتماعی، توجه به اصل سهجانبهگرایی، توانمندسازی تشکلات کارگری و بازنشستگی و تقویت امنیت شغلی بود.
در ایام جنگ ایران و اسرائیل، این کارگران بودند که سنگر تولید را ترک نکردند. در حالی که دشمن بهدنبال فلج کردن اقتصاد و ایجاد ناامنی روانی در جامعه بود، کارگران با حداقل امکانات و حداکثر تعهد، امنیت اقتصادی کشور را حفظ کردند.
