سعیده رحمانزاده، پرستار بخش جراحی بیمارستان تأمیناجتماعی شهدای کارگر یزد با اعلام اینکه پرستاران در مسیر درمان، مسئولیتهای متعددی دارند، تاکید کرد: وظایف آنان تنها به ارائه خدمات جسمی محدود نمیشود؛ بلکه مراقبتهای روحی، آموزش به بیماران و پیگیری روند درمان نیز از جمله مسئولیتهای این حرفه بهشمار میرود.
به گزارش تامین24 پرستاری حرفهای آمیخته با عشق، مسئولیتپذیری و تعهد انسانی است؛ شغلی که در آن مراقبت از سلامت جسم و روان بیماران، گاه با دشواری شیفتهای طولانی، کمبود نیروی انسانی و دوری از خانواده همراه میشود. اما برای کسانی که با علاقه این مسیر را انتخاب کردهاند، جنبههای معنوی و رضایت از خدمت به انسانها همچنان انگیزهای برای ادامه راه است.
رحمانزاده، پرستار بخش جراحی بیمارستان تأمیناجتماعی شهدای کارگر یزد با ۱۸ سال سابقه فعالیت در حرفه پرستاری به مناسبت روزپرستار از تجربههای کاری خود، مسئولیتهای این حرفه، دشواریهای حضور در شیفتهای طولانی، مطالبات پرستاران و خاطرهای شیرین از خدمت به بیماری که هدیهای معنوی از سرزمین کربلا برای او به یادگار گذاشت با تامین 24 گفتوگو کرد.
رحمانزاده در تشریح اهمیت حرفه پرستاری گفت: پرستاران در مسیر درمان، مسئولیتهای متعددی دارند و وظایف آنان تنها به ارائه خدمات جسمی محدود نمیشود؛ بلکه مراقبتهای روحی، آموزش به بیماران و پیگیری روند درمان نیز از جمله مسئولیتهای این حرفه بهشمار میرود.
این پرستار با تشریح فعالیت خود در بیمارستان تأمیناجتماعی شهدای کارگر یزد گفت: بخش قابل توجهی از مراجعهکنندگان این مراکز را کارگران و بیمهشدگان تأمیناجتماعی تشکیل میدهند؛ افرادی که برای حفظ سلامت خود به خدمات درمانی نیاز دارند و توجه به شرایط آنان اهمیت زیادی دارد.
رحمانزاده با بیان اینکه مراکز درمانی تأمیناجتماعی به دلیل حجم بالای مراجعهکنندگان، معمولا با ازدحام بیشتری روبهرو هستند، افزود: افزایش هزینههای بیمارستانی در بخشهای خصوصی و شمار زیاد بیمهشدگان از عواملی است که بر میزان مراجعه به این مراکز تأثیر میگذارد.
چالش شیفتهای طولانی
وی درباره دشواریهای شغل پرستاری و چگونگی ایجاد تعادل میان مسئولیتهای حرفهای و خانوادگی اظهار کرد: مدیریت همزمان وظایف کاری و زندگی خانوادگی به برنامهریزی دقیق و همکاری خانواده و مجموعه بیمارستان نیاز دارد.
پرستار بخش جراحی بیمارستان شهدای کارگر یزد که یک فرزند دارد، گفت: پرستاری شغلی است که زمان مشخص و منظمی ندارد و شیفتها بهصورت چرخشی تغییر میکند؛ به همین دلیل، گاهی امکان حضور در مهمانیها، دیدارهای خانوادگی و برنامههایی که از قبل تعیین شدهاند، فراهم نیست.
رحمانزاده افزود: حتی برای شرکت در برخی کلاسها یا برنامههای شخصی نیز نمیتوان همیشه از قبل هماهنگی کرد؛ با این حال همکاری با دیگر همکاران، جابهجایی شیفتها و همراهی خانواده میتواند در مدیریت این شرایط مؤثر باشد.
او ادامه داد: یکی از دشواریهای این حرفه آن است که پرستاران در بسیاری از روزهای تعطیل نیز نمیتوانند در کنار خانواده باشند و این موضوع گاهی از نظر روحی و عاطفی برای آنان آزاردهنده است.
این پرستار با اشاره به مهمترین چالشهای حرفه پرستاری اظهار کرد: یکی از مشکلات جدی این حوزه، کمبود نیروی انسانی است که موجب افزایش فشار کاری بر پرستاران میشود.
وی افزود: به دلیل کمبود نیرو، پرستاران ناچارند شیفتهای بیشتری را پوشش دهند و ساعات اضافهکاری آنان افزایش پیدا میکند. در حالی که حقوق دریافتی بابت این ساعات اضافهکاری، متناسب با حجم خدمات ارائهشده و مسئولیتهایی که بر عهده دارند، نیست.
رحمانزاده با تأکید بر ضرورت توجه بیشتر به شرایط شغلی و معیشتی پرستاران گفت: میزان درآمد این حرفه در مقایسه با مسئولیتها و دشواریهای آن پایین است؛ اما جنبههای معنوی پرستاری و احساس رضایت از کمک به بیماران برای بسیاری از فعالان این حوزه اهمیت فراوانی دارد.
او در پاسخ به این پرسش که اگر بار دیگر فرصت انتخاب رشته داشته باشد، آیا پرستاری را انتخاب میکند، با تأکید بر علاقه خود به این حرفه گفت: با صراحت میگویم که به رشته پرستاری عشق و علاقه زیادی دارم و این شغل را بسیار دوست دارم. پرستاری از نظر معنوی و دنیوی ارزشهای زیادی دارد و خدمت به بیماران و کمک به آنان در مسیر بهبود، برای من بسیار ارزشمند است.
خاطرهای با معنایی بزرگ
رحمانزاده در بیان خاطرهای از دوران فعالیت خود به تجربهای شیرین از رسیدگی به یک بیمار مبتلا به زخم پای دیابتی اشاره کرد و گفت: بیماری که به زخم پای دیابتی مبتلا بود به بیمارستان مراجعه کرد؛ با توجه به وضعیت این بیمار، در ابتدا خودم اقدامات لازم را برای پانسمان زخم انجام دادم. سپس پمادی را به او معرفی کردم و روش انجام پانسمان بعدی را نیز توضیح دادم تا بتواند درمان را ادامه دهد. امیدوار بودم با رعایت توصیهها، زخم او بهبود پیدا کند.
پرستار بخش جراحی بیمارستان شهدای کارگر یزد افزود: حدود یک ماه از این ماجرا گذشته بود که در حیاط بیمارستان درحال تردد بودم که کسی صدایم زد. وقتی برگشتم او را شناختم؛ همان بیماری بود که زخم پای دیابتی داشت. آن بیمار کیسه کوچکی به من داد و برایم آرزو کرد که زیارت کربلا نصیبم شود. وقتی کیسه را باز کردم، خاک تربت کربلا و یک هدیه کوچک در آن بود. این هدیه برایم بسیار ارزشمند بود.
وی ادامه داد: حدود ۱۵ روز پس از آن اتفاق، توفیق زیارت کربلا و حضور در مسیر زیارت امام حسین(ع) نصیبم شد؛ سفری که برایم بسیار شیرین و بهیادماندنی بود. این اتفاق برای من معنای خاصی داشت؛ زیرا آن بیمار با محبت و از سر قدردانی، هدیهای معنوی به من داده بود و مدت کوتاهی بعد، توفیق زیارت نصیبم شد. این خاطره همیشه برایم خوشایند و ماندگار است و امیدوارم آن بیمار نیز همواره سلامت باشد.
اخلاق خوش؛ بخشی از روند درمان
رحمانزاده با تأکید بر اهمیت برخورد مناسب با بیماران گفت: پرستاری حرفهای پرمشغله است و کارکنان این حوزه با مسئولیتهای متعدد و حجم زیادی از کارهای عملی و نوشتاری روبهرو هستند. به همین دلیل، گاهی ممکن است فرصت حضور طولانیمدت در کنار هر بیمار فراهم نباشد. باوجود این شرایط، حمایت روحی و روانی از بیمار اهمیت زیادی دارد؛ زیرا برخورد مناسب، اخلاق خوش و رفتار درست میتواند به کاهش نگرانیهای بیمار کمک کند و حتی باعث شود بخشی از درد و رنج جسمی خود را کمتر احساس کند.
این پرستار ادامه داد: مشکلات و بیماریهای جسمی بیماران اهمیت زیادی دارد؛ اما نباید از وضعیت روحی آنان غافل شد. گاهی یک برخورد صمیمانه و چند کلمه محبتآمیز میتواند در روحیه بیمار تاثیر مثبتی بگذارد و تحمل شرایط درمان را برای او آسانتر کند.
او با اشاره به تنوع بیماران مراجعهکننده به بیمارستان تأمیناجتماعی شهدای کارگر یزد گفت: نمیتوان مراجعهکنندگان این مرکز را تنها به یک گروه سنی یا اجتماعی محدود کرد؛ زیرا افراد با شرایط مختلف به بیمارستان مراجعه میکنند.
رحمانزاده افزود: با توجه به اینکه در بخش جراحی فعالیت میکنیم با بیماران جوان، سالمند و افراد در گروههای سنی مختلف روبهرو هستیم و طیف متنوعی از بیماران برای دریافت خدمات درمانی به این بخش مراجعه میکنند.
وی در پایان با اشاره به خاطرات متعدد خود از سالهای فعالیت در حرفه پرستاری، بار دیگر بر علاقهاش به این شغل و ارزش معنوی خدمت به بیماران تأکید کرد.