آیا میدانید یک اشتباه کوچک در محاسبه تعداد روزهای ماه یا بستن یک قرارداد ساده، چگونه میتواند کارفرمایان را گرفتار جریمههای سنگین و دوندگیهای اداری کند؟
برخی بی توجهی ها به مسائل و نکات ریز و کوچک در مورد پرداخت حق بیمه به سازمان تامین اجتماعی می تواند باعث زیان کارفرما شده و مشمول جریمه شوند. کارفرمایان باید به این نکات توجه کنند و آنها را در موقع محاسبه و پرداخت حق بیمه لحاظ کنند و یا آنها را به کارشناسان امور مالی و بیمه ای خود گوشزد کنند.
برخی از این موارد عبارتند از:
۱- روزهای ماههای سال متفاوت است. ۶ ماهه اول سال ۳۱ روزه اند و ۵ ماه بعدی ۳۰ روزه و در نهایت اسفند ماه ۲۹ روزه است. در محاسبه و پرداخت حق بیمه باید تعداد روزهای ماه را در نظر گرفته و متناسب با آن حق بیمه به سازمان پرداخت شود. عدم توجه به این امر جدای از جریمه، مشکلات و دردسرهای اداری پیش خواهد آورد و حل کردن آن وقت و زمان می برد و در اکثر مواقع برای حل موضوع کارفرما یا نماینده او ناچار می شوند به شعبه مربوطه مراجعه کنند. در هر صورت این بی مبالاتی ضررهای مالی، اتلاف وقت و مشکلات رفت و آمد و ...برای کارفرما به وجود می آورد. ضمن این که شعب سازمان را برای حل آن درگیر می کند و بر بار کاری شعبه می افزاید. همانگونه که همه می دانند حق بیمه و پرداخت آن روزانه محاسبه و پرداخت می شود. یعنی سابقه افراد بر اساس روزهای پرداخت حق بیمه ملاک ارائه خدمات قرار می گیرد. بنابراین پرداخت حق بیمه افراد هم باید بر همین اساس انجام شود. در مواردی که ماه ۳۱ روزه است ولی کارفرما ۳۰ روزه حق بیمه کارگر را می پردازد یک روز کسری آن باید به همراه جریمه به سازمان پرداخت شود. این موضوع متاسفانه یکی از اشتباهات رایج در پرداخت حق بیمه است. به خاطر همین باید توجه داشت که حداقل حقوق اعلامی توسط شورای عالی کار بر اساس روز است. یعنی حداقل حقوق روزانه در این مصوبات مشخص می شود و کارفرمایی که می خواهد حقوق و مزایا و بیمه کارگر را پرداخت کند باید تعداد روزهای ماه را در نظر داشته باشد.
با توجه به این که حق بیمه کارکنان ماهانه پرداخت می شود، یعنی حق بیمه این ماه تا آخرین روز ماه بعد قابل پرداخت است، لذا باید در نظر داشت که ماهی که قصد پرداخت حق بیمه آن را داریم چند روزه است و سپس حق بیمه را پرداخت کنیم.
بر این اساس در سال ۱۴۰۵ حداقل حقوق روزانه0 ۵,۵۴۱,۸۵ریال است . این مبلغ در ماه های ۳۰ روزه (ازاول مهر تا پایان بهمن) ۱۶۶,۲۵۵,۵۰۰ریال است. حداقل حقوق در ماهای ۳۱ روزه(از فروردین تا پایان شهریور)مبلغ ۱۷۱/۷۹۷۳۵۰ ریال است و حق بیمه ماه اسفند نیز باید بر اساس ۲۹ روز( 160٬713٬650ریال) واریز شود.
۲- استفاده از نیروی کار به هر میزان ساعتی و یا روزانه مستلزم پرداخت حق بیمه آن است. یعنی اگر کارفرمایی برای انجام برخی کارهای کوچک؛ برای مدتی کوتاه، چند ساعته یا یک روزه نیز کارگری را به کار گیرد باید حق بیمه آن پرداخت شود.
در مورد به کارگیری کارگر برای یک یا چند ساعت در روز باید حتما یک روز حق بیمه به سازمان پرداخت شود. این موارد که اکثرا با فاکتور یا صورتحساب پرداخت همراه است و در بایگانی اسناد کارفرما نگه داری می شود، زمانی که برای سازمان از طریق بازرسی از دفاتر قانونی هزینه کرد آن مشخص و محرز شود، مشمول کسر حق بیمه قرار گرفته و به همراه جریمه مربوطه از کارفرما وصول می شود.
۳-کارفرمایان باید در انعقاد قراردادهای خود با دیگران توجه داشته باشند که ماهیت قرارداد کار با تغییر عنوان قرارداد به پیمانکاری، مشارکت و..تغییر نمی کند. قرارداد کار دارای خصوصیات مشخصی است و صرف توافق کارگر و کارفرما مبنی بر این که قرارداد، قرارداد کار نیست و درج آن در قرارداد و یا آوردن موادی که ماهیت کار را به شکل دیگری جلوه دهد تغییری بر قرارداد کار بودن آن ایجاد نمی کند. چه بسیار قراردادهایی که با این مضمون ایجاد و امضا شده اند، ولی در هیأت های حل اختلاف اداره کار و سازمان تأمین اجتماعی بر قرارداد کار بودن آن صحه گذاشته و تاکید شده است. باید توجه داشت که در قراردادهای کاری و همکاری بین دو نفر اصل بر این است که قرارداد، قرارداد کار است مگر این که با دلایل و مستندات کافی، ماهیت قرارداد و شرایط آن، محرز شود که قرارداد کار نیست.
۴- بی توجهی به معاینه پزشکی کارگران قبل از استخدام یکی از اشتباهات رایج در حوزه بیمه کردن کارکنان است. باید توجه داشت که موضوع معاینات پزشکی کارگران به طور عموم برای همه کارگران و بالاخص با شرایط ویژه برای کارگران نوجوان و کارگرانی که در کارهای سخت و زیان آور مشغول به کار هستند، برای اداره کار و سازمان تأمین اجتماعی بسیار مهم است و این موضوع در مواد مختلفی در قوانین کار و تامین اجتماعی به آن اشاره و تاکید شده است.
بنابراین کارفرمایان نیز باید به آن توجه کافی را مبذول دارند. در غير اين صورت و بروز حادثه ناشی از کار، کارفرما مسئول بوده و باید کلیه خساراتی که سازمان از بابت برقراری مستمری، هزینه های درمانی و سایر هزینه هایی که برای کارگر یا خانواده او برقرارشده به سازمان مسترد دارد.
5- مسؤلیت اتفاقات و حوادث در کارگاه با کارفرماست و نمایندگان کارفرما نیز جایگاه کارفرمایی دارند و در صورت انجام اقداماتی از طرف آنها که موجب بروز حادثه، ایجاد خطر و یا زیان به کارگر شود، در نهایت متوجه کارفرما خواهد بود و کارفرما نمی تواند به این بهانه که با آن اعمال یا دستورات نماینده خود موافق نبوده است، خود را مصون داشته و بری الذمه شود. از این رو حتی اگر نماینده کارفرما امتیازی به کارگران بدهد که کارفرما موافق آن نبوده باشد، کارفرما قانونا موظف به اجرای آن تعهد خواهد بود. البته در صورتی ک نمایندگان کارفرما اقداماتی انجام دهند که موجب ضرر و زیان کارفرما شوند، کارفرما می تواند برای دریافت خسارت به دادگاه مراجعه نماید. بنابراین کارفرما باید نمایندگان و سرپرستان کارگاه را نسبت به موضوعات کاری از جمله پیشگیری از حوادث ناشی از کار، اجبار در استفاده کارگران از وسایل حفاظت فردی و برقراری استانداردهای حفاظت فنی و بهداشت کار و...کاملا توجیه کرده و آموزش دهند.
ضمنا هر گونه تعهد از ناحیه نمایندگان کارفرما در قبال کارگران، نیز تعهد کارفرما محسوب شده و باید در کارگاه به مرحله اجرا گذاشته شود. مثلا اگر نماینده کارفرما ساعات صرف ناهار را جزء ساعات کار محسوب کند کارفرما موظف به اجرای آن است اگرچه با این عمل موافق نباشد.
6-برای کارگرانی که یکسال از سابقه آنها در کارگاه گذشته است باید مزد سنوات در نظر گرفته شود. مزد سنوات مشمول کسر حق بیمه ۳۰ درصد است. بنابراین به میزان سال هایی که یک کارگر در کارگاهی اشتغال داشته باید مزد سنوات منظور شود و تجمیع حق بیمه آن به سازمان پرداخت شود. این نکته هم مهم است و کارفرمایان و مسولان مالی کارگاهها و شرکت ها باید آن را مد نظر قرار دهند.
مزد سنوات در سال ۱۴۰۵ روزانه ۱۶۶/۶۶۷ ریال و ماهانه ۵۰۰۰/۰۰۰ ریال است. مزد سنوات هم باید بر اساس روزهای ماه محاسبه و پرداخت شود. یعنی در ماههای ۳۱ روزه مزد سنوات ۵/۱۶۶/۶۷۷ ریال و برای ماه اسفند 4٬833٬343 ریال خواهد بود. ۳۰ درصد مبالغ فوق بر اساس ماه پرداخت باید به حساب سازمان واریز شود. البته ۷ درصد از این مبلغ سهم کارگر است و کارفرما می تواند از حقوق کارگر برداشت کند.
