تامین ۲۴
پایگاه خبری رفاه و تأمین اجتماعی
پرستار و سوپروایزر بیمارستان ثامن‌الائمه (ع) بجنورد با ۲۱ سال سابقه فعالیت، امیدبخشی به بیماران را بخشی جدایی‌ناپذیر از وظایف پرستاری دانست و گفت: گاهی بازگشت سلامتی یک بیمار، چنان شادی و رضایتی در وجود کادر درمان ایجاد می‌کند که خستگی روزها کار و نگرانی را از یاد می‌برند.
به گزارش تأمین۲۴، پرستاری فقط مراقبت از علائم حیاتی، اجرای دستورات درمانی و پیگیری روند بهبود بیماران نیست؛ گاهی در کنار همه این وظایف تخصصی، باید به بیماری امید داد که از ادامه مسیر درمان خسته شده و چشم‌انداز روشنی پیش روی خود نمی‌بیند. در چنین لحظه‌هایی، یک گفت‌وگوی دلگرم‌کننده، همراهی مداوم و حفظ روحیه بیمار می‌تواند بخشی مهم از تجربه درمان باشد؛ موضوعی که برای پرستاران، در کنار دانش و مهارت حرفه‌ای، معنای ویژه‌ای دارد.
سمیه کریمی، پرستار و سوپروایزر بیمارستان ثامن‌الائمه (ع) بجنورد، با ۲۱ سال سابقه کاری، پرستاری را حرفه‌ای می‌داند که در آن دانش تخصصی باید با صبر، دلسوزی و مسئولیت‌پذیری همراه شود. وی معتقد است پرستار در ارتباط مستقیم با بیمار، علاوه بر مراقبت جسمی، باید به شرایط روحی او نیز توجه کند و در روزهایی که بیماری امید را کمرنگ می‌کند، برای تقویت انگیزه و آرامش بیمار تلاش کند.
کریمی با اشاره به اهمیت حرفه پرستاری در نظام سلامت می‌گوید: پرستاران از نزدیک‌ترین اعضای تیم درمان به بیماران هستند و بخش مهمی از روند مراقبت، پیگیری وضعیت سلامت و آموزش به بیمار را بر عهده دارند. حضور مستمر در کنار بیمار این فرصت را فراهم می‌کند تا تغییرات وضعیت او زودتر شناسایی شود و مراقبت‌های مورد نیاز با دقت بیشتری انجام گیرد.
به گفته این پرستار، در مراکز درمانی تأمین اجتماعی نیز خدمت‌رسانی به بیمه‌شدگان و بازنشستگان، مسئولیتی مهم است و تلاش کادر درمان باید بر ارائه خدمات مناسب، حفظ کرامت مراجعان و پاسخ‌گویی به نیازهای آنان متمرکز باشد. در این مسیر، اجرای صحیح دستورات درمانی، پایش وضعیت بیمار، پیشگیری از عوارض، رعایت اصول ایمنی و ارائه آموزش‌های لازم به بیماران و خانواده‌هایشان از وظایف اصلی پرستاران به شمار می‌رود. با این حال، انجام این مسئولیت‌ها همیشه آسان نیست.
کریمی حجم بالای کار، شیفت‌های طولانی و شبانه و فشار روانی ناشی از مواجهه با شرایط دشوار بیماران را از چالش‌های حرفه پرستاری می‌داند. پرستاران باید در موقعیت‌های حساس، تمرکز و دقت خود را حفظ کنند و هم‌زمان با انجام وظایف تخصصی، به نگرانی‌های بیماران و همراهان آنان نیز پاسخ دهند.
وی با اشاره به ضرورت توجه به شرایط کاری پرستاران، پرداخت منصفانه حقوق و مزایا، اجرای مؤثر تعرفه‌گذاری خدمات پرستاری، بهبود برنامه شیفت‌ها و تأمین نیروی انسانی متناسب با حجم خدمات را از موضوعات مهم این حوزه می‌داند. به اعتقاد او، رسیدگی به این مسائل نه‌تنها به بهبود شرایط شغلی پرستاران کمک می‌کند، بلکه می‌تواند زمینه ارائه خدمات بهتر و ایمن‌تر به بیماران را نیز فراهم آورد.
کریمی همچنین به دشواری ایجاد تعادل میان مسئولیت‌های شغلی و زندگی خانوادگی اشاره می‌کند؛ موضوعی که با توجه به شیفت‌های متغیر و گاه طولانی، نیازمند برنامه‌ریزی و همراهی اعضای خانواده است. با وجود این دشواری‌ها، لحظه‌های شیرین حاصل از بهبود بیماران می‌تواند انگیزه ادامه این مسیر را تقویت کند.
او یکی از خاطرات ماندگار دوران کاری خود را مربوط به نوجوانی می‌داند که به عارضه تنفسی شدیدی مبتلا شده بود. وضعیت جسمی بیمار نامساعد بود و ناامیدی و بی‌حالی در رفتار او به چشم می‌خورد. کریمی و همکارانش در کنار مراقبت‌های درمانی، بارها تلاش کردند با صحبت‌کردن و دلگرمی‌دادن، روحیه نوجوان را تقویت کنند و امید به بهبود را در او زنده نگه دارند.
وی با یادآوری آن روزها می‌گوید: شرایط این نوجوان به‌گونه‌ای بود که خودش هم امید چندانی نداشت. ما و همکارانم بارها با او صحبت می‌کردیم، به او امید می‌دادیم و تلاش می‌کردیم روحیه‌اش را بالا نگه داریم. وقتی حالش رو به بهبود رفت و توانست آن شرایط سخت را پشت سر بگذارد، احساس ما وصف‌کردنی نبود؛ انگار دنیا را به ما داده بودند.
این تجربه برای کریمی یادآور آن است که پرستاری، در کنار دانش و مهارت، به همراهی و توجه انسانی نیز نیاز دارد. بهبود یک بیمار، به‌ویژه زمانی که مسیر درمان با نگرانی و ناامیدی همراه بوده، می‌تواند برای پرستار معنایی فراتر از انجام موفق وظایف روزانه داشته باشد.
هم‌زمانی میلاد حضرت زینب کبری (س) با روز پرستار، فرصتی برای پاسداشت تلاش کسانی است که در روزها و شب‌های دشوار، در کنار بیماران می‌مانند. قدردانی از این گروه، در کنار توجه به جایگاه انسانی و حرفه‌ای آنان، مستلزم شنیدن مطالباتشان و فراهم‌کردن شرایطی است که بتوانند با آرامش و توان بیشتری به بیماران خدمت کنند.
