نظام سطحبندی خدمات درمانی در سازمان تأمیناجتماعی، پاسخی راهبردی به چالش دیرینه نابرابری در دسترسی به خدمات سلامت است؛ رویکردی که در استان هرمزگان، با ملاحظه پراکندگی جغرافیایی، شرایط خاص اقلیمی و تمرکز جمعیتی در کانونهای خاص، اهمیتی دوچندان مییابد. این نظام با ابتنا بر اصول علمی و منطق اقتصادی، میکوشد توزیع خدمات را هدفمند ساخته و دسترسی ذینفعان را تسهیل نماید. در محورهای سهگانه خدمات سرپایی، بستری و تجهیزات پزشکی، سطحبندی به معنای حقیقی کلمه به «انتظامبخشی» انجامیده است. بدینمعنا که ارایه خدمات از وضعیت پراکنده و سلیقهای خارج شده و بر مدار نیاز واقعی جمعیت بیمهشده سامان یافته است. ثمره این تحول، علاوه بر دسترسی گستردهتر و عادلانهتر آحاد مردم، بهرهوری بهینه از منابع محدود سلامت بوده است؛ منابعی که مصرف بیبرنامه آنها نهتنها گرهگشا نخواهد بود، بلکه خود میتواند به بازتولید نابرابری دامن بزند. برنامههای توسعهای بر تراکم بیمهشدگان و نیازسنجی منطقهای استوار است. بر این پایه، ایجاد مراکز درمانی ملکی در شهرستانهای فاقد زیرساخت، در اولویت قرار گرفته و استقرار مراکز در حاجیآباد، پارسیان، بستک، خمیر و کیش، گامی مهم در تحقق عدالت فضایی و تکمیل تجهیزات تخصصی است. از منظر عدالت درمانی، سطحبندی نقشی تعیینکننده ایفا میکند. در بسیاری از مناطق کمبرخوردار استان، تلاش شده است تا از طریق استقرار مراکز ملکی یا انعقاد قرارداد با مراکز تشخیصی و درمانی موجود، شکافِ دسترسی ترمیم شود. هرچند هنوز در برخی نقاط کمبودهایی مشهود است، اما رویکرد جایگزین -یعنی خرید خدمت از بخش خصوصی- توانسته است تا حد زیادی این خلأ را پوشش داده و مانع از محرومیت ساکنان این مناطق شود. در این میان، «نظام ارجاع» به عنوان یکی از ارکان رکین سطحبندی، وظیفه هدایت هوشمندانه مسیر درمان را بر عهده دارد. این نظام با فراهمآوردن خدمات پایه در نزدیکترین نقطه به محل سکونت، از مراجعات غیرضروری به سطوح تخصصی پیشگیری میکند. پیامد مستقیم این فرایند، کاهش هزینههای تحمیلی، توزیع متوازن خدمات تخصصی، رفع سردرگمی بیماران و در نهایت، ارتقای کیفی خدمات است. همچنین، امکان غربالگری و شناسایی بهموقع بیماریها از دیگر دستاوردهای بنیادین این رهیافت محسوب میشود. با این همه، اجرای تام و اثربخش نظام سطحبندی، مستلزم رفع موانع ساختاری است. محدودیت منابع مالی، فقدان برنامهریزی منسجم بلندمدت، کمبود نیروی انسانی متخصص و ضعف در مشوقهای ماندگاری، از چالشهای جدی این مسیر هستند. افزون بر این، شرایط حاد آبوهوایی استان و کمبود امکانات رفاهی، جذب و نگهداشت نخبگان کادر درمان را با دشواری مواجه کرده است.
