تامین ۲۴
پایگاه خبری رفاه و تأمین اجتماعی
فاطمه حامدی، سرپرستار بخش CCU بیمارستان تأمین اجتماعی شفاء سمنان، و همسرش مجتبی قرنی، پرستار بازنشسته این بیمارستان، سالها در کنار یکدیگر در حرفه پرستاری فعالیت کردهاند؛ خانوادهای که در کنار سختیهای شیفتهای کاری، تلاش کردهاند با صمیمیت، صبوری و حمایت، مسیر رشد و موفقیت سه فرزند خود را هموار کنند.
به گزارش تامین24 به نقل از روابط عمومی مدیریت درمان تأمین اجتماعی استان سمنان، بعضی آدمها فقط در محیط کارشان منبع آرامش و امید نیستند، بلکه در زندگی شخصی و خانوادگی خود نیز نشانی از تلاش، عشق و مسئولیتپذیری دارند. داستان زندگی فاطمه حامدی و همسرش مجتبی قرنی، روایتی از همین همراهی است؛ زوجی پرستار که زندگی مشترک خود را از بیمارستان شفا سمنان آغاز کردند و سالها در کنار بیماران و در عین حال در کنار سه فرزندشان ادامه دادند.
حامدی درباره آغاز آشنایی با همسرش میگوید: هر دو در دانشگاه علوم پزشکی سمنان دانشجوی پرستاری بودیم، اما آشنایی ما که منجر به ازدواج شد در بیمارستان شفا سمنان در سال ۱۳۸۲ اتفاق افتاد.
وی افزود: حاصل این ازدواج سه فرزند به نامهای کوثر، ریحانه و محمدیاسین است؛ فرزندانی که هر کدام در زمینههای مختلف علمی، ورزشی و هنری فعالیت داشتهاند. دو دخترمان در زمینه موسیقی و نواختن سازهای تنبک و گیتار فعالیت کرده و در رشتههای ژیمناستیک، کاراته و والیبال نیز حضور داشتهاند. آنها آموزش زبان انگلیسی را نیز فراگرفته و در برخی مسابقات مقامهای شهرستانی کسب کردهاند. محمدیاسین، فرزند دیگرمان که متولد سال ۱۳۹۲ است، در رشتههای بدمینتون، هندبال و فوتبال فعالیت میکند و در کنار ورزش، به موسیقی، نقاشی و فعالیتهای قرآنی نیز میپردازد و در برخی مسابقات صاحب مقام شده است.
خانوادهای که با شیفتهای پرستاری همراه شد
حامدی درباره رابطه خود و همسرش با فرزندان و شیوه تربیتی آنها میگوید: تلاش هر دو بر این بوده است که ارتباطی صمیمانه، همراه با عشق، علاقه و احترام با فرزندان داشته باشند و همواره برای افزایش امید، انگیزه و اعتماد به نفس آنها تلاش کنند.
به گفته او، در موفقیتهای فرزندان، آنها را تشویق کردهاند و در زمان خطا و شکست نیز با آرامش و مهربانی نقاط ضعف و کاستیها را گوشزد کردهاند.
او تأکید میکند: فرزندان، به عنوان ثمره زندگی، شایستگی رسیدن به مراتب بالای علمی، فرهنگی، اجتماعی و اخلاقی را دارند و پدر و مادر باید مسیر رسیدن آنها به این جایگاه را هموار کنند. البته زندگی ما نیز مانند بسیاری از خانوادههایی که هر دو والد شاغل هستند، با دشواریهایی همراه بوده است. ما هر دو پرستار بودهایم و شیفتهای متناوب و در گردش داشتهایم؛ موضوعی که باعث میشده فرزندان گاهی با نبود من یا همسرم و حتی هر دوی ما در خانه مواجه شوند، بهویژه در دوران کرونا و جنگهای تحمیلی اخیر.
حامدی میگوید: فرزندانشان با درک شرایط شغلی پدر و مادر، این شرایط را پذیرفته و همراهی خوبی با آنها داشتهاند و همواره قدردان زحمات والدین خود بودهاند.
آرامش خانه، پشتوانهای برای پرستاری
به گفته حامدی، در حرفه پرستاری احساس همدلی، درک متقابل و مهربانی خانواده اهمیت زیادی دارد و دریافت این حمایت از همسر و فرزندان باعث شده خستگی کار برای آنها آسانتر شود و آرامش در خانه جریان داشته باشد.
او میگوید: من و همسرم تلاش داشتهایم مشکلات و دغدغههای کاری را بیرون از خانه بگذاریم و در محیط خانواده، تمام توجه خود را به نیازهای روحی، روانی، عاطفی و اجتماعی فرزندان اختصاص دهیم.
حامدی میافزاید: ما تلاش میکنیم در خانه، بهویژه هنگام حضور فرزندان یا بر سر سفره غذا، درباره مسائل بیمارستان و پزشکی صحبت نکنیم؛ هرچند فرزندانمان به دلیل سالها زندگی در کنار پدر و مادری پرستار، با این مسائل بیگانه نیستند.
باور به توانایی، هدف و تلاش
این پرستار درباره راز موفقیت نیز بر اهمیت شناخت تواناییها و استعدادهای فردی تأکید دارد و میگوید موفقیت برای هر انسان معنای متفاوتی دارد، اما آنچه همواره به فرزندانمان توصیه کردهایم، باور به تواناییها، داشتن یک هدف و تلاش برای رسیدن به آن است.
او معتقد است با سعی، تلاش و اراده قوی میتوان به موفقیتهای بزرگ رسید و در این مسیر، پدر و مادر نیز باید یار و پشتیبان فرزندان خود باشند.
حامدی درباره انتخاب رشتههای تحصیلی فرزندانش نیز تأکید میکند: انتخاب شغل و آینده باید بر عهده خود فرزندان باشد. ما درباره مزایا، معایب، سختیها و آینده رشتهها و شغلهای مختلف با فرزندان صحبت کردهایم، اما در نهایت این خود آنها بودهاند که پس از تحقیق و بررسی تصمیم گرفتهاند و هیچ اجباری برای انتخاب رشته شغلی وجود نداشته است.
پرستاری؛ شغلی که عشق به آن سختیها را قابل تحمل میکند
حامدی سختیهای حرفه پرستاری را قابل توجه میداند و در این باره می گوید: سختی در هر شغلی باتوجه به نوع آن شغل وجود دارد . برای یک شغل کمتر و برای یک شغل بیشتر است. اما حرفه پرستاری و در کل کار درمانی شرایط خاص خودش را دارد چرا که باید همزمان هم به حال جسمی و هم به حال روحی بیمارت توجه کنی و این در حالی است که شاید خود پزشک یا پرستار هم دغدغه فکری و ذهنی و یا ناراحتی جسمی داشته باشد.
وی افزود: زمانهای زیادی بوده که شیفتهای سنگین و فشردهای داشتهایم که همزمان دغدغههایی از جانب فرزندانمان نیز وجود داشته است. بیماری بچه ها، درس و امتحان مدرسه و دیگر مشکلاتی که همه پدر و مادرها آن را کم و بیش تجربه میکنند اما تنها چیزی که در وجود یک پرستار همیشه باید وجود باشد عشق به کارش است که بتواند ناملایمات را برای خود قابل تحمل کند. من و همسرم در تمام دوران شغلی سعی داشته ایم بتوانیم با صبوری و توکل به خداوند مشکلات را پشت سر بگذاریم و احساس نکنیم که دچار تردید و ناامیدی شده ایم چون معتقدیم که " اِنَّ مَع العُسرِ یُسرا "
تصویری از پدر و مادری با لباس سفید
حامدی معتقد است شغل پدر و مادر بر نگاه فرزندان تأثیر میگذارد و رفتار شغلی والدین میتواند برای آنها الگو باشد. او میگوید: هر بار که فرزندانمان ما را با لباس سفید پرستاری دیدهاند، احساس خوشحالی و رضایت را در چشمان آنها مشاهده کردهایم
به گفته حامدی، فرزندانش نگاه خوبی به حرفه پدر و مادر دارند و میدانند پرستاری شغلی مقدس، پاک و ارزشمند است؛ هرچند مشاهده سختیها و ناملایمات این حرفه نیز باعث شده است علاقه آنها به انتخاب شغل پرستاری کمتر شود.
دعای بیماری که سالها در ذهن یک پرستار مانده است
سالها حضور در کنار بیماران، خاطرات زیادی برای یک پرستار به همراه دارد؛ اما یکی از این خاطرات برای حامدی ماندگارتر از دیگران شده است.
او از بیماری سالمند در بخش ICU یاد میکند که سالها پیش به دلیل شدت درد و بیماری، نیمههای شب مرتب او را صدا میزد. حامدی هر بار بر بالین بیمار حاضر میشد و با خوشرویی درخواست او را اجابت میکرد.
وی در این باره می گوید: در یکی از همین دفعات، بیمار مقداری آب خواست. من نیز مقداری آب در لیوان او ریختم و به وی دادم. بیمار هنگام دریافت آب، با چشمانی اشکآلود برایم دعا کرد که از زندگی، همسر و فرزندانم خیر ببیند و به حاجتهایم برسد.
حامدی از بیمار پرسید که آیا این دعا واقعاً از ته دل بوده یا به دلیل شرایط بیماری و بستری شدن چنین دعایی کرده است. بیمار پاسخ داده بود که حرفهایش از ته دل بوده و از خدا میخواهد شرمنده این حرفها نشود.
وی میگوید: من در طول این سالها واقعاً به مرحله یقین در زندگیام رسیدم؛ چرا که اثرات دعای خیر آن بیمار و دیگر بیماران را در زندگی خود احساس میکنم و تحقق دعای آن بیمار را در زندگیام دیدهام.
پرستاری؛ ترکیبی از عشق، ایثار و همدلی
حامدی در پاسخ به این این سوال که از نگاه شما، «پرستاری» یعنی چه گفت: پرستاری مجموعهای از عشق ، ایثار، فداکاری ، گذشت، صبوری و همدلی و همدردی است. التیام و بهبودی بیمار باعث رضایت قلبی و آرامش روحی و روانی یک پرستار میشود و انگیزه او را در جهت ادامه خدمت مضاعف میکند و دعای خیر بیماران نیز این انگیزه را بیشتر میکند. در این مسیر باید ظرفیت و توانایی بالایی برای تحمل سختیها و ناملایمات و نادیده گرفتنها داشت چرا که در غیر اینصورت هرگز نباید وارد این حرفه شویم چون هر روز با بیانگیزگی و اجباری کار کردن باعث افسردگی و فشار روحی و روانی میشود.
صبر و همدلی؛ پشتوانه خانواده
حامدی داشتن فرزندان موفق را افتخار بزرگی میداند و نقش همدلی و تعامل والدین را در آرامش روحی و روانی فرزندان بسیار مهم عنوان میکند.
او معتقد است نبود آرامش در خانواده و بحث و جدل میان والدین میتواند مسیر تربیتی فرزندان را با چالش مواجه کند.
انتخاب دوباره پرستاری
حامدی در پاسخ به این سوال که اگر دوباره به سالهای جوانی برگردید، باز هم همین مسیر را انتخاب میکنید می گوید: با توجه به اینکه من از اول به این حرفه علاقه داشتم تحمل سختیها تا حدودی برایم آسان بود و اگر دوباره به مسیر اول برگردم از آنجایی که لطف و عنایت خداوند را در زندگیم دیدهام، عشق و علاقهام خدمت به بیماران است همین شغل را انتخاب میکنم و آرزو میکنم جامعه پزشکی با استفاده از فناوریهای نوین و مطالب علمی به روز به درمان بیماران بپردازد و دردی از دردمندان را التیام بخشد.
