تامین 24 / بسیاری از منتقدان بر سر وجود ادبیات کارگری در ایران اختلاف نظر دارند. فرامرز سلطانی در کتابی با عنوان «ادبیات کارگری ایران در قرن معاصر» به بررسی ادبیات کارگری پرداخته است. درواقع، این کتاب حاصل پژوهشهای این نویسنده است که در سال 1385 در پایاننامهای به همین نام در مقطع کارشناسی ارشد از آن دفاع کرد.
این کتاب سه بخش دارد که در بخش نخست سلطانی به ادبیات کارگری جهان میپردازد. در بخش دوم کتاب ادبیات کارگری مورد بررسی قرار میگیرد. درواقع سلطانی در این اثر که چارچوب اصلی پایاننامه را همچنان حفظ کرده، ادبیات کارگری ایران را به پنج دوره مختلف به شرح ذیل تقسیمبندی و برای هر دوره نمونههایی را معرفی میکند. دوره نخست: آغاز و رکود از 1280 تا 1320؛ دوره دوم: تحرک دوباره از 1320 تا 1332؛ دوره سوم: دوره رکود و سکوت از 1332 تا 1340؛ دوره چهارم: دوره رشد و شکوفایی از 1340 تا 1357 و سرانجام دوره پنجم: دوره تداوم و افزایش آثار کارگری از 1357 تاکنون.
در این بخش آثار نویسندگانی چون صادق هدایت، بزرگ علوی، جلال آلاحمد، غلامحسین علوی، احمد محمود، پرویز مسجدی، غزاله علیزاده، ناصر تقوایی، هادی جامعی، نسیم خاکسار، حسن اصغری، محمود پاینده، علیاشرف درویشیان، منصور یاقوتی و ... مورد بررسی قرار گرفته است.
بخش سوم را نیز نویسنده به معرفی منابع مورد استفاده اختصاص داده و در آن از مجله ها و سایتهای اینترنتی، خبرگزاری ها و همچنین چهل و چهار منبع و ماخذی که توسط مولف مورد تحقیق و مداقه قرار گرفته نام برده است.
منبع : آتیه نو
