پروفایل نرگس اکبرپور روشن

بهبود وضعیت اشتغال زنان یک فرصت استراتژیک برای اقتصاد ایران محسوب می‌شود. استفاده از این نیروی کار تحصیل‌کرده و بالقوه می‌تواند محرکی قدرتمند برای رشد اقتصادی باشد

در بسیاری از کشورها، مفهوم «شغل سخت و زیان‌آور» تنها به طیفی محدود از فعالیت‌ها و محیط‌های کاری اطلاق می‌شود؛ قوانینی که در چارچوبی مشخص و با هدف صیانت از سلامت نیروی کار طراحی شده‌اند.

افزایش بازنشستگی‌های زودهنگام، نه‌تنها سطح درآمدهای بیمه‌ای را کاهش می‌دهد، بلکه هزینه‌های جاری صندوق‌ها را نیز بالا می‌برد

معافیت‌های بیمه‌ای که بدون سازوکار شناسایی و مدیریت مناسب اعمال شده‌اند، آسیب‌های جدی به تأمین‌اجتماعی وارد کرده و عمق پرداخت‌های بیمه‌ای را کاهش داده ‌است

افزایش آمار بیمه‌شدگان در چارچوب اشتغال رسمی ‌و بیمه‌پردازی آنان، همواره در رشد منابع سازمان تأمین‌اجتماعی تأثیرگذار بوده است. این تأثیر در پایداری این نهاد بیمه‌ای نیز مؤثر واقع خواهد شد. در واقع می‌توان گفت که توسعه بیمه‌ای، رشد منابع تأمین‌اجتماعی و پایداری سازمانی این نهاد بیمه‌گر به‌طور مستقیم با یکدیگر در ارتباط هستند.

با توجه به جمعیت حدود ۳۰ درصدی جامعه که از مزایای پوششی بیمه‌های اجتماعی بهره‌مند نیستند، بیمه‌های توافقی رویکرد و سازوکاری مناسب برای گسترش بیمه‌های اجتماعی محسوب می‌شوند. از آنجا که منطق بیمه‌های اجتماعی بر پایه اشتغال بنا شده، در راستای توسعه پوشش بیمه‌ای جامعه، ابتدا پوشش کامل شاغلان باید مورد توجه قرار گیرد. در این صورت افراد تبعی شاغل دارای بیمه نیز از مزایای این پوشش نظیر خدمات بیمه‌ و درمان بهره‌مند خواهند شد.

بازار کار باید به واسطه مناسبات این بخش به قوانین بازنشستگی کمک کند. زمانی می‌خواهیم قواعد بازنشستگی بازار کار را سامان دهیم اما برعکس این موضوع باید مورد توجه باشد و نباید از قواعد بازنشستگی برای اهداف حاکمیتی استفاده کرد.

یکی از الزامات شکل‌گیری و استمرار پایداری صندوق‌های بیمه اجتماعی را می‌توان افزایش سن بازنشستگی با توجه به بالا رفتن شاخص سن امید به زندگی در جامعه دانست. همچنین اجرای چنین قانونی راهکار پیشنهادی حل بسیاری از چالش‌های پیش‌روی بازنشستگان از طریق قانون بازنشستگی پیش‌از‌موعد است

در جامعه‌ای که به سوی سالمندی پیش می‌رود، تأمین آینده بازنشستگان چالشی بزرگ است که سازمان تأمین‌اجتماعی، به‌عنوان ستون اصلی بیمه‌های اجتماعی ایران، در قلب آن قرار دارد. این سازمان با پوشش بیش از نیمی از جمعیت کشور، نه‌تنها مستمری می‌پردازد، بلکه باید زندگی آبرومندانه‌ای برای میلیون‌ها نفر تضمین کند؛ اما آیا طرح‌هایی مانند متناسب‌سازی حقوق می‌توانند این هدف را محقق کنند یا خود به مانعی برای پایداری سازمان تبدیل می‌شوند؟

افزایش سن امید به زندگی، که یکی از نشانه‌های پیشرفت در بهداشت و توسعه اجتماعی محسوب می‌شود، اکنون به یکی از محورهای اصلی اصلاحات بیمه‌ای در کشور بدل شده است. در بیشتر نظام‌های بازنشستگی دنیا، رابطه‌ای منطقی میان سن بازنشستگی و امید به زندگی وجود دارد؛ بدین معنا که هرچه جامعه‌ای سالم‌تر و طول عمر در آن بیشتر شود، افراد نیز مدت بیشتری در بازار کار باقی می‌مانند.در ایران، اما این رابطه هنوز به رسمیت شناخته نشده